Dit zijn ze, stille helden van Haarlem

Ans en Joop Teunisse.
Foto: haarlemnieuws

Het zijn de stille krachten die Nederland op de been houden, zegt PvdA-leider Diederik Samsom op de nieuwjaarsreceptie van zijn afdeling in Haarlem.

Tegelijk zette de PvdA Haarlemmers in het zonnetje die zich belangeloos inzetten voor hun omgeving, voor een betere wereld. Geen hotemetoten, geen BN’ers die goed willen doen als er een camera bij is. Het gaat hier om de stille helden van Haarlem. Maar wie zijn het? Als je voorbeelden kent van stille krachten, zoals hieronder Joop en Ans Teunisse, en je wilt ze aandacht geven, meld ze dan bij: [email protected]

Rommelen

Nou ja, stille held. Een van deze stille krachten is niet bepaald stil te noemen. Joop Teunisse (66 jaar) praat graag. ,,Ja, hij kan heel goed praten. En met mensen omgaan. Hij moet kunnen rommelen”, zegt zijn vrouw Ans (69) in hun nieuwbouwflat aan de Truus Oversteegenstraat.

Zo werkte hij vroeger in het jeugdwerk en was hij jarenlang cliëntvertegenwoordiger in diverse belangengroepen voor de groep ernstig meervoudig gehandicapte mensen. Hij leent zijn mond aan hen die hun mondje niet kunnen roeren. ,,Ik ben niet onder indruk van titels van mensen die ik tegenover me heb. Laatst zei burgemeester Bernt Schneiders ‘sorry’ dat hij niet op de nieuwjaarsreceptie van onze wijkraad was geweest. Hij was met zijn vrouw in Friesland. ,,Ach”, zei ik, ,,Ik mag ook wel eens iets niet van mijn vrouw! Ik vind Schneiders overigens een heel fijne vent.”

De Amsterdammer en de Haarlemse leerden elkaar kennen in een jeugdherberg in Hoenderloo. Nu zijn ze 45 jaar getrouwd. Ze hebben een zoon, Jeroen, die nu deel uitmaakt van een prachtig gezin. Joop: ,,Men zegt dat je gezondheid het gelukkigst maakt. Dat is niet waar. Geluk vind je achter de deur. Mijn vrouw is mijn geluk en natuurlijk die vijf daar”, en hij wijst naar zoon, schoondochter en drie kleinzonen op een enorme foto in de woonkamer.

Nu is hij vooral voorzitter van de wijkraad in de Slachthuisbuurt. Dit ondanks zijn beperkingen, want als kind is hij getroffen door polio – daarom loopt hij altijd met een stok en speciale schoenen- en een jaar of negen geleden trof de neuropathie (zenuwziekte) hem. ,,Maar ik heb nog steeds een godsgruwelijk goed geheugen wat feiten betreft. En ik kan de mooiste brieven schrijven op mijn tablet, al moet het met één vinger.”

Buiging

Maar ook deze, niet zo stille, stille kracht maakt graag een buiging voor het belangeloze werk van zijn vrouw Ans. Sinds 23 jaar is zij de wettelijke vertegenwoordiger van haar ernstig meervoudig gehandicapte broer Peter. Sinds 1999 is hij van Apeldoorn verhuisd naar de Hartekamp in Heemstede. ,,Wij zijn toen direct vrijwilligers geworden bij de afdeling Vrijetijdsbesteding daar.”

Sinds een jaar of drie is haar broer verhuisd naar de Richard Holkade bij hen om de hoek. Ans is daar op maandag, net als in Heemstede, actief als vrijwilliger bij de dagbesteding, helpt haar broer met alles en kookt eens in de vier weken verse soep voor de cliënten. ,,Anders moesten ze soep uit blik drinken en dat vond ik geen goed idee”, legt ze uit.

Utopia

Samen werken ze voor de soos en helpen de pastoraal medewerker met de uitvoering van een kerkdienst. Een aantal keer per jaar organiseren ze met een ander stel een gezellige middag voor de bewoners op de Richard Holkade. Zelfs op kerstavond en met Oud en Nieuw waren ze daar vrijwilligerswerk aan het doen. ,,Als we de cliënten het kerstspel zien spelen, dan is onze kerstavond geslaagd.” Vroeger zetten zij zich in voor het zomerfeest Utopia op het terrein van de Hartekamp. Joop: ,,Zij stuurde daar dertig vrijwilligers aan.”

Ans: ,,We doen al die dingen omdat we het leuk vinden. Omdat je ziet dat anderen het leuk vinden als je het doet. We krijgen er dus veel voor terug en voelen ons er goed bij. Mensen zeggen wel eens: jullie verdienen een stoel in de hemel. Maar dat is niet waar, hoor. Het is de wisselwerking met de mensen waarvoor we het doen. Als je niet begaan bent, dan lukt het niet om dit vol te houden. Daar gaat het om.”

Joop: ,,We voelen ons er gewoon goed bij om dit werk te doen.”

 

 

 

 

 

Reacties